özlerim vardı benim, dilimden düşmeyen,
Her bakışına boyun eğen, cümlelerimin öznesiydin sen.
Yüklemlerim hep istek kipiyle çekimlenirdi, her kelimenin anlamı sendin.
Ülkelerim vardı benim, anlatıp anlatıp bitiremediğim.
Her bakışında başka bir kıtada bulurdum kendimi.
Okyanusların med-cezirini göstermek isterdim sana

ama sen....

İstemezdin.

Denklemlerim vardı benim, x ve y'leri eşitlemeye çalışırdım, tıpkı seninle ben gibi.
Ama hiç eşitlenmezdi.
Baştan verirdi sorular x eşit değil y diye,
Ben olasılığını hesaplardım eşitlensin diye

ama olasılık...

Sıfır çıkardı.

İsyanlarım vardı benim, buram buram sitem kokardı, her ayaklanmamı bastırıdın kendi içimizde.
Çoktan gerileme dönemine girmişti aşkımız.
Ben her ay yeniden fethetsemde seni, yinede tamamen sahip olamazdım sana.
Düşüncelerim vardı benim, kimselere anlatamadığım, sorularla cevabını bulmaya çalıştığım,
Ama her soruda başka cevap aldığım.
'Düşüncelerimin kaynağı neydi' sorusuna verilen cevabımdın sen.
Sen benim hayatta öğrendiğim ve sen benim hayatta bir türlü geçemediğim

Tek derstin sevgilim...

Teşekkürler