Bazen tüm yaşanmamışlıklarını sırt cantasına doldurur insan...
Geride bırakacagı pek bir seyde yoktur hani..
Şimdi ışıkların acık olup olmaması umrunda degildir..
Ayakkabılarının bagcıklarını baglamaya bile tenezzül etmez,
Düşer yollara...


Usulca hic bir hayata dokunmadan gecmek ister..
Umursamadan önünden yüzlerce kez gectigi yerler
Dile gelmiştir sanki....
Gitmemesi gerektigi anlatır durur yol boyunca...

Sonra nedense geri dönüp bakar..
Koca şehiri arkasına almanın yorgunlugu
Omuzlarına düşmüştür...
Mırıldanır...
Yolun kaybolmaya yüz tutmus kıvrımından
birinin kosarak gelip,
"gitme" demesini bekler...

Bekler... bekler..

Sonra Eli umutsuzca sigaraya uzanır..
Ve kararsızlıgın kıyısında
tekrar başlar yürümeye ....