Psikopatlığım ne kadar üstümde olsa da yıllardır,beni tanıdığın gün o zalim hayvandan bir melek yarattın sen.Gel gör ki artık o meleğin elleri tutmuyor,bacaklarının üstünde duramıyor o...O melek göremiyor,duyamıyor;hiçbir lanet olası şeyi yapamıyor!Melek;ama hiçbir işe yaramıyor!Ne dersin?Sence kaş yaparken göz çıkarmak böyle birşey değil mi yoksa?!
Kendine küstü melek melek olayım derken.Neyi var bugün?!Yok birşeyi.Sadece yaşadığı lanet olası hayattn bıktı,sustu!..Ağlayamadı,hep rol yaptı ve herşeye küstü.Önce kendine sonra sevdiği tüm insanlara ve dünyaya...
Düşünmeden söylediğin bir söz,ağzından bir anda çıkıveren saçmalıklar önce meleğin kanatlarını kavurdu.Daha bir kere bile uçamadan yandı kül oldu kanatları.Ardından meleğinin içi çürüdü,sözlerindeki acımasızlık kemirdi,tüketti onu.Bir melek yarattın;ama artık ölü bir melek...
Birçok defa uyumak istedim, bu korkunç rüyadan uyanabileceğimi düşünerek;yapamadım.Denedim ama söylediklerin kulaklarımda yankılanıp beni tüketirken uyumam mümkün olmadı.Kabuslarıma kabus ekledin gece boyunca.Senin beni tüketmene izin vermeden kendi sonumu kendim yazmayı denedim defalarca.Buna ne gücüm,ne de yüzüm var...Yapamadım!
Tükeniyorum ben...Eğer elimden tutup beni içinde boğulduğum pisliklerden kurtarmazsan,tükenmeye devam edeceğim.Yanımda gibi görünmene rağmen seni hissedemiyorum;gerçekten yanımda mısın?!