Dışarda yüzlere bakarsın acaba ileri ki sevgili hangisi diye.Kendine döndüğünde işte yine
başlar acıların.İçten içe çürür gidersin yalnızlığın verdiği sevgiliyi düşünüşünde.Kimsenin
merhametine ihtiyacın yoktur nasılsa güçlüy(üm)dük.
Hep acıları yazarım eğer bende kendime yaşatırsam.Anlayın nedenini bizden başka nice
ölümlere gitti.Kimseye anlatamadılar içindeki lahırları.Hani sevgili mutluluktu öyle bir şey
yok ki...
Her günü kedere saplanmış bir insana benzet kendini.Ve sen hala diyorsun ki ben
iyiyim.İşte alt ve üst fark bu...
Biliyorum artık konumuza dönelim.Rahatlatıcı melek geldi değip çekti elini.Dünya
gerçektende genişmiş.Anladım.Seni unutmak için her anı bir melekten yardımda buldum
artık.Çünkü düne baktığımda acılarımın karanlıklarda bile saf kaldığını gördüm.Yaşadıkça
sevgili hayat diye sen diye günlerin beni nasıl içine aldığını ve bir dahada kopamadığımı
gördüm.
Muhtacım...
Başlamak herşeye yeniden peki benden gidenler...
Seninle ilk anılarımı hatırlıyorum.(hayalet)Bnede kalıcılarmış.Farklı yerler düşünüyorum
senin yüzün var yine.Ve ben hep aynı sevgiliye yazıyorum yani...Ne kadar farklı yüzler
tanısada gözler,değişmiyor bir türlü eski bir doğal uzanış...Bitmeyen bir özlemle ve yine
acılarla artık derinliğime keyif vermiyor.
