Bu acının müddeti ne kadar bilinmez ama bir gün biter diye düşünüyorum..
Ne acılar var değil mi?..
Hepsi unutuluyor..
Acaba bir ölüyü unutmak mı daha uzun zaman alıyor; yoksa yaşayan bir ölünün unutulması mı daha zordur bilinmez..
Ama biliyorum ki sen de bir gün unutulacaksın bende.. “Zaman her şeyin ilacıdır” derler ya galiba çok yerinde bir söz ..
Unuturum bir gün seni de.. Daha önce unuttuğum gibi.. Unutulmazım değilsin ya!.. Gündüzün geceyi unuttuğu gibi unuturum seni..
Ruhun duymaz..

Bana verdiğin acının müddetini ne ben bilebilirim ne de sen..
Kapanması zor yaralar açsan da şu gönlümde sevgili.. Unuturum bir gün seni.. Şu an seni unutmadıysam unutmak istemediğimdendir bunu bilesin sevgili..
Adı yanlış aşktı belki de.. Suç bende ya da sendeydi.. Ne fark eder gitmemiş miydin benden, bizden, sevgimden..

Gidenler unutulurmuş.. Aşkları yalanmış..
Sevgilerinden çok yara açarlarmış.. Unutulmaları da zaman alırmış..
Varlıklarında doldurdukları yerden çokmuş yokluklarında bıraktıkları boşluk..
Adil mi sence bu sevgili..?..

Herkes kendi duyguları içinde kendi zorunluluklarını yaşıyor..
Bundandır seni suçlamayışım.. Her şeyin bir bedeli vardır ya.. Bedeller de ödenmek için değil midir zaten..?..
Galiba ben de seni sevmenin bedelini ödüyorum..
Sevmenin bedeli olabilir miydi..?.. Oluyormuş bak.. Halbuki bana sorsan sevmenin bedeli olmamalıydı..
Bu kadar ağır bir bedel ödenmemeliydi.. Ama isyan edemem değil mi.. İsyan etmek neyi değiştirebilirdi ki sanki..

Ağlamak mı..?.. Bu bana göre değil sevgili..
Ben senin için ağlayamam ki.. Akan gözyaşlarıma haksızlık olur bu.. Gözyaşımı senin için harcayamam ki sevgili..
Ben senin için ağlarsam sevgili sen bende değersiz kalırsın..

Bırak da gözümdeki değerin gözyaşımın gözümde kaldığı kadar kalsın..